Toen Nasreen anderhalf jaar geleden voor het eerst het buurthuis binnenstapte, was ze gebroken. Ze kende niemand, sprak nauwelijks Nederlands en voelde zich eenzaam, uitgeput en waardeloos. “Ik was bijna dood,” zegt ze zelf. “Ik wilde mijn leven terug.”

Drie keer naar het buurthuis

De weg naar BuZz was geen makkelijke. Drie keer kwam Nasreen naar het buurthuis met allerlei vragen, maar zonder resultaat. Pas de vierde keer werd ze doorverwezen naar BuZz. “En vanaf dat moment,” vertelt ze, “hebben ze mij met beide handen opgepakt. Ze hebben mij teruggebracht naar het leven.”

Van overleven naar ontwikkelen

Nasreen komt uit Pakistan, waar ze 22 jaar werkte als docent op een middelbare school. Ze spreekt vier talen: Urdu, Punjabi, Hindi en Engels. In Nederland belandde ze in de huishoudelijke hulp. “Dat was niet mijn werk, maar ik moest het doen. En ik deed het met liefde.” Toch voelde ze dat ze meer wilde en ook meer kon.

Haar eerste vraag aan Anita van BuZz was om haar te ondersteunen om de Nederlandse taal onder de knie te krijgen “Mijn Nederlands was toen heel slecht. Ik wilde dat verbeteren.” Ze begon met taallessen en leerde snel. Inmiddels spreekt ze redelijk goed Nederlands en is ze zelfs al geslaagd voor haar B1-examen. Nu bereidt ze zich voor op B2. “Zonder laptop was dat niet gelukt,” vertelt ze. BuZz regelde via de gemeente dat ze een laptop kreeg, zodat ze thuis kon oefenen. “Ik heb zelf gestudeerd en ben de eerste keer geslaagd.”

Nieuwe vaardigheden, nieuwe vrijheid

Naast taal was er nog een grote drempel waar Nasreen overheen moest stappen. Ze kon namelijk niet fietsen. In Pakistan mogen vrouwen niet fietsen. “Maar in Nederland is je leven niks zonder fiets,” zegt ze lachend. Via BuZz kreeg ze één-op-één fietsles. Na vier of vijf lessen kon ze zelfstandig fietsen. “En Anita heeft er zelfs voor gezorgd dat ik een fiets kreeg. Ik fiets nu vaak. Naar mijn werk, naar afspraken. Dat geeft vrijheid.”

Ook digitale vaardigheden waren nieuw voor haar. “Ik was echt een digibeet,” zegt ze. Met computerlessen, begeleiding en oefenen in de bibliotheek leerde ze omgaan met de computer. “Nu kan ik het. Dat is allemaal door BuZz.”

Zorg, steun en bestaanszekerheid

Door gezondheidsproblemen, werd Nasreen gekort op haar salaris. Dat bracht financiële stress met zich mee. BuZz ondersteunde haar met boodschappenkaarten, hulp bij de voedselbank en begeleiding bij energiekosten. “Ik was altijd bang om de verwarming aan te zetten,” vertelt ze. “Maar iemand heeft mijn contract bekeken en gezegd: je mag dat gewoon doen.” Die geruststelling was belangrijk, zeker in de winter, wanneer de kou haar lichaam extra pijn doet.

Ook bij tandartskosten kreeg Nasreen steun. “Dat was helemaal buiten mijn budget,” zegt ze. De kosten liepen op tot 1200 euro. Dankzij het maatwerkbudget kon ze toch geholpen worden. “Nu krijg ik nieuwe tanden. Dat doet zoveel voor hoe je je voelt.”

Van deelnemer naar vrijwilliger

Wat Nasreen misschien wel het meest heeft gevonden bij BuZz, is verbinding. “Toen ik hier kwam, kende ik niemand. Echt niemand!” Nu kent ze veel mensen. Ze wordt herkend op straat, begroet tijdens wandelingen en heeft een netwerk opgebouwd. “Ik voel me niet meer eenzaam. Ik voel me waardevol.” 

Sinds juli is Nasreen geen deelnemer meer, maar vrijwilliger. Ze helpt in het buurthuis en ondersteunt anderen. Ook heeft ze een hechte vriendschap opgebouwd met Lineke, een andere vrijwilliger die visueel beperkt is. Samen wandelen ze, sporten ze en eten ze. “We zijn hele goede vriendinnen.”

Weer in de spiegel kijken

Een van de meest aangrijpende veranderingen zit vanbinnen. Nasreen vertelt dat ze jarenlang niet in de spiegel durfde te kijken. “Mijn ex zei altijd dat ik lelijk was.” Ze stopte met make-up en verloor het contact met zichzelf. Dankzij steun van BuZz en een kleine, symbolische stap: een cadeaubon om make-up te kopen, durfde ze weer naar zichzelf te kijken. “Nu kijk ik in de spiegel en zeg ik: ik ben mooi.”

Dromen voor de toekomst

Nasreen wilde altijd weer docent worden, maar door haar gezondheid kiest ze nu een andere richting. Ze wil sociaal werker worden. “Ik wil mensen helpen die moeilijke dingen hebben meegemaakt,” zegt ze. “Zoals ik.” Ze volgt therapie, werkt aan zichzelf en wil haar ervaringskennis inzetten voor anderen. Het liefst zou ze bij BuZz ervaring opdoen.

Haar kinderen zijn trots op haar. Haar dochter komt bijna elk weekend langs, haar zoon belt dagelijks. En Nasreen zelf? Die staat rechtop. “Mijn lichaam doet pijn, maar ik blijf niet thuis. Ik ga door.”