Soms begint iets groots heel klein. Voor Mina begon het met een toevallige ontmoeting in het buurthuis. Inmiddels is ze al jaren actief als vrijwilliger en voelt het buurthuis als een tweede thuis. In dit gesprek vertelt ze hoe ze begon, wat ze heeft geleerd en waarom ze anderen aanmoedigt om ook de stap te zetten.

Ik was de eerste die begon

Mina kwam bij BuZz terecht via Naima, die destijds activiteiten in het buurthuis organiseerde. Het begon eigenlijk heel spontaan. “Ik kwam vroeger niet vaak in het buurthuis,” vertelt Mina. “Maar op een dag zei Naima dat ze een naailles wilde beginnen. Ze vroeg: kan jij mij helpen? En ik zei: ja, dat is goed.” Dat voelde meteen vertrouwd. 

In Marokko had Mina namelijk al ervaring met naaien. “Ik maakte vroeger mijn Marokkaanse kleding zelf. Dus toen zij begon met naaien, dacht ik: dat vind ik leuk.” Niet veel later kwamen er meer ideeën bij, zoals kappersactiviteiten. “Ik vind het mooi om haar te doen. Verven, krullen, mensen mooi maken. Vroeger deed ik dat altijd bij mijn zussen, bijvoorbeeld bij een bruiloft in de familie.” Toen BuZz later startte, was Mina er meteen bij.

Van thuis zitten naar weer onder de mensen

Vrijwilligerswerk betekende voor Mina meer dan alleen iets doen voor anderen. Het hielp haar ook om zelf weer actief te worden. Ze werkte jarenlang. Onder andere als schoonmaakster. Maar door een knieprobleem moest ze stoppen. “Ik heb bijna negentien jaar gewerkt. Daarna was ik vier jaar thuis. Gewoon thuis.” Die periode was moeilijk. “Toen ik hier kwam voelde ik me heel anders. In het begin dacht ik: waarom kom ik hier eigenlijk? Maar later voelde het goed.”

De stap naar het buurthuis was niet vanzelfsprekend. “Als je het niet kent, weet je ook niet wat een buurthuis kan betekenen.” Nu probeert ze anderen juist over die drempel te helpen. “Als ik een buurvrouw zie die een beetje depressief is, zeg ik: kom naar het buurthuis. Er is bijna elke dag iets. Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag. Kom gewoon.”

Mijn Nederlands is honderd procent beter

Een van de grootste veranderingen voor Mina is haar taalontwikkeling. “Mijn Nederlands is honderd procent beter geworden.”  In het begin vond ze het spannend om Nederlands te spreken. “Toen had ik niet veel contact met mensen. Ik durfde ook niet.” Door de activiteiten en het vrijwilligerswerk moest ze wel Nederlands spreken. “Je ziet hier veel Nederlandse mensen, maar ook mensen uit andere landen. Je moet Nederlands praten.” En dat hielp enorm. “Nu praat ik veel beter dan vroeger. Grammatica is soms nog moeilijk, maar mensen begrijpen mij.” Het buurthuis voelt voor haar soms zelfs een beetje als school. “Mijn idee in het begin was: dit is een soort school. Ik kom hier om te leren.”

Werken met ouderen voelt als familie

Een belangrijk onderdeel van Mina’s vrijwilligerswerk is het werken met ouderen. Daar begon ze ook al vroeg mee. “In het begin deden we dat met z’n tweeën. Er waren maar een paar ouderen. Later kwamen er meer vrijwilligers.” Het contact met de ouderen betekent veel voor haar. “Ik heb geen vader of moeder meer. Maar als ik hier kom, voelt het anders.” ‘

Ze vertelt over een oudere man die ze goed kent. “Opa Henk, zo noem ik hem. Hij is mijn buurman en hij komt hier ook. Als ik hem zie, ben ik blij.” Ook de ouderen laten merken dat ze haar waarderen. “Een keer zei een vrouw in de winkel: ‘Ik heb jou gemist. Waar was je?’ Dat doet me goed.”

Ik ben met iedereen een beetje hetzelfde

Mina merkt dat ze zich makkelijk kan aanpassen aan verschillende mensen. “Als ik met oudere mensen ben, ben ik ook een beetje oud,” zegt ze lachend. “Met middelbare mensen ben ik zo, en met kinderen ben ik weer klein.” Mina noemt zichzelf een kameleon. “Ik kan met iedereen omgaan.”

Blijven groeien

Als ze naar de toekomst kijkt, wil Mina vooral blijven leren. Vooral haar taal wil ze verder ontwikkelen. “Ik wil nog beter Nederlands praten,” zegt ze. “Als iemand naast mij praat, begrijp ik het goed. Maar op televisie vind ik het nog moeilijk.” Daarom blijft ze oefenen. “Door te praten leer je het meest.” En dat blijft ze doen. In het buurthuis, met vrijwilligers, en met de mensen die ze daar ontmoet.

“Hier komen heeft mijn leven veranderd,” zegt Mina. “Je leert mensen kennen, je leert de taal, en je voelt je niet alleen.”